Ga ik nog een keer met de auto?

14 Ocak 2010 Perşembe 15:43

Het alarm van de telefoon gaat veel te vroeg… Omdat we te kort hebben geslapen kunnen we niet echt wakker worden. We eten snel een ontbijtje...

Ga ik nog een keer met de auto?
sheilaHet alarm van de telefoon gaat veel te vroeg… Omdat we te kort hebben geslapen kunnen we niet echt wakker worden. We eten snel een ontbijtje bij het restaurantje en proppen ons tussen de auto’s die in een file staan voor de grenspost. Wat er toen gebeurde is echt ongelooflijk. We hebben 11 uur gedaan over 3 km. Over het stukje van waar we geslapen hebben tot aan de andere kant van de grens. Het was knetter heet. Er stonden 10.000den mensen te wachten voor de grens en Bulgarije doet maar 2 grenshokjes open…

Langs de zijkant staan wc huisjes, en als ik voor de eerste wil gaan zijn die nog niet open. Er willen inmiddels nog meer mensen naar de wc en er wordt snel iemand bijgehaald. Dan gaan ze eindelijk open, maar is er nog geen water. Uiteindelijk doet alles het. Als er mensen zijn die dit lezen en werk zoeken, dan heb ik intussen wel een paar ideeën. Als je snel heeeeel veel geld wilt verdienen met niets doen, dan plaats je een wc hokje tussen de grensovergang van Turkije naar Bulgarije. Je vraagt 1 TL per persoon per keer dat ze gebruik willen maken van het toilet. Reken maar uit, 10.000den mensen die 11 uur staan te wachten, hoe vaak die allemaal naar het toilet moeten… Ben je een klootzak, en vind je het leuk om mensen te treiteren, dan kun je douanier worden in een van die twee hokjes bij de grensovergang naar Bulgarije. Ik weet eigenlijk niet hoeveel die verdienen, maar je kunt er wel je ei kwijt…

Enfin, we zijn dus weer een dag verder en nog helemaal niets opschoten. Als we geen autopech en niet deze 11 uur hadden gehad waren we al bijna thuis geweest. Tijdens het wachten roept weer iemand mijn naam, ditmaal een mannenstem. En naast mijn raampje verschijnt Ayhan uit Hengelo. Hij zag mijn busje staan tussen alle auto’s. Dat is ook weer echt toevallig. Hij is in dienst geweest en nu weer op weg naar huis. Als we de grensovergang naar Bulgarije passeren moeten we door een autodouche rijden. Ik dacht aan ontsmetting of zo en Erik vraagt aan mensen naast ons waarom dat is. Bulgarije heeft een hekel aan Turkije en wil geen zand uit Turkije in Bulgarije hebben, daarom worden alle auto’s afgespoeld. Nou ja zeg, hoe kinderachtig kun je zijn…

Eindelijk zijn we in Bulgarije en loods ik ons over de meest onvoorstelbare wegen het land door naar de Bulgaarse- Servische grens. Ook bij deze grensovergang moeten we lang wachten, ditmaal 5 uur. Nu is het Erik z’n beurt om te rijden. Hij rijdt ons Servië door tot aan de Servische- Hongaarse grens. Hier komen we redelijk vroeg in de dag aan, maar moeten er ook 4 a 5 uur wachten. Inmiddels is de zon hier ondragelijk geworden, zo heet! Je kunt nergens in, achter of onder schuilen. Natuurlijk staan wij precies in een rij die aan het einde opgesplitst moet worden in de twee rijen ernaast. Als wij ertussen gaan krijgen we bijna ruzie met de auto achter ons. Van deze bestuurders moeten wij invoegen in de andere rij, of achter hun gaan staan, maar niet voor hen. Ik stap uit en vraag wat het probleem is. Iedereen moet gewoon wachten, invoegen, iedereen is moe, iedereen heeft het warm, iedereen wil snel naar huis en iedereen is chagrijnig. Omdat wij een busje hebben is de familie bang dat ze nog extra langer moeten wachten op ons omdat de douane onze hele bus uit gaat kammen. Ik verzeker hen dat dat nog geen enkele keer op de terugweg is gebeurd, dat ze alleen kijken of we geen mensen mee smokkelen over de grens. Inmiddels geroosterd komen we eindelijk in Hongarije. Het is weer mijn beurt om te rijden.

Vanaf de Hongaarse grens word ik achtervolgd door een BMW met Nederlands kenteken. Als ik langzamer ga, gaat hij langzamer, als ik sneller ga, gaat hij ook sneller. Wel een beetje vreemd. Als ik een paar uur onderweg ben zie ik in de verte echt vette bliksem. Ik heb beide ramen van de bus nog wagenwijd open staan en voel dat de wind kouder wordt en sterker. Ik moet echt 2 handen aan het stuur houden. Dan wordt het donkerder en begint het enorm te hozen. Ik maak Erik wakker omdat hij het raam aan de bijrijders kant dicht moet doen, daar kan ik niet bij. Erik doet zijn ogen open en weet niet hoe hij moet kijken van verbazing. Toen hij ging slapen was het vreselijk heet en een felle zon, en nu is het aardedonker en noodweer ha ha. Ik vertel Erik over de BMW. Inmiddels rijden we de Oostenrijkse grens over en besluit ik om ergens in de buurt van Wenen te gaan tanken en eten. Ik ben benieuwd of de BMW ook gaat stoppen. En ja hoor, die stopt ook. Er zit een Turkse familie in, man, vrouw, en 2 kinderen. De man vond dat ik wel in een lekker tempo reed en vond het prettig om ‘samen’ te rijden. Of we nu dan ook maar samen zullen gaan eten? Wij vinden het prima.

De man heeft een walkie talkie bij zich en geeft Erik er een. Dan is het makkelijk als we verder gaan rijden samen en er moet bv iemand plassen, dat we dat dan even zeggen. Het is Erik z’n beurt om te rijden en ik ga slapen. Een paar uur later word ik wakker omdat we zijn gestopt. De Turkse man is te moe om verder te rijden en wil gaan slapen. Ik wil even wat drinken en wakker worden en dan weer verder rijden. We laten de Turkse familie achter en ik rijd verder. Ik ben ook best heel moe. Na 2 uur rijden geef ik het ook op en stop bij een tankstation. Erik kan ook niet meer en we besluiten om even 2 uur te gaan slapen. We willen niet te veel tijd verdoen aan slapen omdat we bang zijn voor lange files op de Duitse Autobahn. Het is al zondag, en we willen echt vandaag aankomen, want morgen moet ik weer werken.

We ‘staan’ op, halen weer een paar broodjes voor onderweg en gaan weer op pad. Erik rijdt weer het eerste stuk, dus ik kan nog even iets langer luieren op de achterbank. Onze Tom Tom doet het ook inmiddels weer, dus we hoeven niet meer zo op te letten. Als ik het laatste stukje aan de beurt ben om te rijden wordt het weer een puinhoop. Het begint te regenen en als ik de ruitenwissers aan doe vliegt er 1 ruitenwisser weg. Het is nog donker, dus zonder ruitenwisser zie ik niets. Ik stop op de vluchtstrook en Erik zet de rechterruitenwisser aan de linkerkant en doet een theedoek om het stompje aan de rechterkant. Zo kunnen we in ieder geval naar het eerstvolgende tankstation. Daar aangekomen blijkt dat ze niet de goede ruitenwissers hebben voor mijn bus en moeten we dus verder rijden met theedoek om stompje. Aangekomen bij Duisburg draait de Tom Tom door. Hij zegt alleen nog maar ‘neem de afslag’ en dat tien keer achter elkaar. Erik chagrijnig achterin dat hij alweer wakker wordt door iets en ik ook helemaal gek van zeurende man achterin en doorgedraaide Tom Tom voor in. Met als gevolg dat ik uit kom midden in Essen, denk dat ik de weg weet en vervolgens in het centrum van Oberhausen zit. Aaagrh! Ik wil naar huis!!! Eindelijk op de goede weg en zondag vroeg in de avond thuis.

Ga ik nog een keer met de auto?

Ga ik nog een keer met de auto? Ja, absoluut! Het was op de terugreis na supertof! En zelfs de terugreis had zijn charmes. Het samenhorigheidsgevoel om samen met 10.000den Turken dezelfde weg af te leggen is helemaal geweldig. Het voelt net als meedoen met de Ramadan. Het is zwaar, maar tegelijkertijd onwijs top om mee te maken. Wat wel opvallend is, is dat wij de hele reis de enige niet-Turken waren. We zijn zelfs onderweg vaak aangesproken door medereizigers die het vreemd vonden dat er geen Turk in mijn busje meereed. Dus oproep aan alle Nederlandse Nederlanders: Ga ook eens met de auto naar Turkije!!

 

Anahtar Kelimeler
banner247

Yorum Gönder

@name x